Blog

Neerwaartse spiraal

“Wat is jouw talent?”

Dat bleek toch wel een dingetje te zijn, een talent opnoemen.

Als ik gevraagd had ‘Noem drie negatieve eigenschappen van jezelf?’ Dan waren er waarschijnlijk geen drie minuten nodig geweest om daar een antwoord op te verzinnen. Ik vind het steeds weer bijzonder dat we zó gemakkelijk die focus leggen op het negatieve.

Want…

Wat je aandacht geeft, dat groeit.

Elke dag passeren er honderden, misschien wel duizenden gedachten door ons hoofd. Als dat voornamelijk negatieve gedachten zijn, dan saboteren we dus gewoon kei hard onszelf. Want hoe meer negatieve gedachten we denken, des te meer onze focus ligt op dat negatieve, des te meer negativiteit we zien, des te meer negatieve gedachten er door ons hoofd passeren…

Zie je het patroon?

Elke keer dat we een gedachte herhalen, maken we deze sterker en groter in ons hoofd. Door aandacht te geven aan negatieve gedachten kom je in een neerwaartse spiraal terecht.

Gelukkig kunnen de paarden je heel goed helpen om dat patroon te doorbreken.

Ben je benieuwd hoe?

Kom het dan zelf eens ervaren tussen de paarden!.Je kan nu je eerste sessie boeken met een MEGA korting!

Boek nu je eerste sessie!

Kom ervaren wat de paarden je te vertellen hebben!

Eerste sessie – 65€

* Normaal 125,00€
* Deze eerste sessie duurt gemiddeld 1,5 uur
* Inclusief een drankje en wat lekker

Sessie boeken

Eerst zien, dan geloven

“Eerst zien, dan geloven.”

Klinkt bekend in de oren?

I know…

Soms gebeuren er dingen in je leven waar je absoluut geen invloed op hebt. Life happens… Vrienden die uit je leven verdwijnen, je lichaam dat je in de steek laat, een dierbare die het leven laat, waardevolle dingen die verloren geraken, jezelf niet meer (her)kennen…

Het leven zoals het is en het zit gewoon niet mee.

Je hebt er geen controle over en stiekem is het misschien ook wel gemakkelijk om jezelf te verstoppen achter dat idee. Het overkomt je en ‘ik kan er niets aan doen’. Het klopt ook wel een beetje, want…

Een situatie kunnen we niet altijd veranderen en ‘de ander’ trouwens ook niet. Je hebt dus inderdaad niet altijd controle over de dingen die gebeuren in je leven, over situaties waar je in terecht komt, of mensen die je graag ziet.

Maar…

Je hebt altijd een keuze!

Om zielig te gaan zitten wezen.

Om te blijven hangen.

Om jezelf bij elkaar te rijven.

Om een lach op je gezicht te toveren.

Om ervoor te gaan.

Wij deden de afgelopen maand aan gezinsuitbreiding (nee, dat is niet wat je denkt ). Hoewel ik het enigszins wel verwacht had, was ik toch verbaasd dat er eigenlijk maar één iemand zei: ‘Oh, wat leuk!!’

De rest ging van:

‘Heb je der goed over nagedacht?’

‘Amai, dat gaat wel aanpassen zijn.’

‘Alle, nu zijn jullie vast wel een heleboel vrijheid kwijt!’

‘Respect.’

‘Ik zou het niet kunnen…’

Hoewel goed en lief bedoeld, hadden een heel deel van die uitspraken toch een negatieve lading bij zich. Alsof het op voorhand gedoemd was om te mislukken, alsof we ons op voorhand in de problemen werkten. Dat denken in problemen, dát werkt nog ééns beperkend! Als je al op voorhand denkt dat iets gaat mislukken, wees er dan maar zeker van dat je gelijk krijgt…

En daarmee hou je jezelf klein, bang en onzeker.

Daar doen wij dus niet aan mee.

Zou jij ook niet moeten doen trouwens.

Want…

Als je dénkt zelf geen verschil te kunnen maken, dan zal er ongetwijfeld ook echt niets veranderen.

IF YOU CAN CHANGE YOUR MIND, THAN YOU CAN CHANGE YOUR LIFE!

If you can change your mind, than you can change your life!

Dus welke gedachte ga jij vandaag nog aanpakken?

Let me know!

Liefs, Sylvie.

P.S.: Over wie die gezinsuitbreiding gaat?

Pepe, de grootvader van mijn man. Die is bij ons ingetrokken. Want sharing is caring! 💕

Vaderdag

“Mogen we papa wakker maken en zijn kadootje geven?”

Natuurlijk schat.

Vandaag is het een speciale dag, namelijk vaderdag. Ik ben nog niet goed wakker en moet glimlachen om het enthousiasme van mijn kinderen. Het moet zo heerlijk zijn als kind om papa wakker te maken en een zelf geknutseld cadeau af te geven, waar je al je liefde en plezier hebt in gestopt, met een dikke zoen en nog even lekker knuffelen in bed. 

Hoe voelt dat ook al weer?

Het is al zo lang geleden…

Mijn vader is al elf jaar dood. Al elf jaar hoef ik geen steevast-veel-te-vroeg-en-veel-te-groot chocolade konijn meer te kopen. Ik sta er deze ochtend niet te veel bij stil, drukke agenda. Wanneer ik tegenover de grootvader van mijn man zit, vraag ik me af of hij een kadootje mag ontvangen vandaag. Ik bedenk me dat ik zelf ook wel iets had kunnen meebrengen. 

Tegelijk corrigeer ik mezelf door te zeggen dat hij mijn vader toch niet is. Ach, wat maakt dat nu uit… Het is even druk in mijn hoofd, maar dat moment is snel voorbij.

Het gaat niet om de kadootjes besef ik op het moment dat ik hem een knuffel voor vertrek geef. Al wat telt is dat je er bent, nu het nog kan. Zijn enthousiasme bevestigt mijn gedachte. Hij blijft staan in de deuropening, als altijd, wuift terwijl ik de auto de oprit af rijd en sluit de deur als ik eenmaal vertrokken ben. Ik wou dat ik vroeger meer oog had voor die heerlijke, gewone, ‘normale’ zaken…

Want het ding is…

We denken dat we tijd genoeg hebben, maar dat kan wel eens vies tegen vallen. Moest ik vandaag een kadootje uitkiezen voor mijn vader, ik zou geen veel-te-vroeg-en-veel-te-groot chocolade konijn meer kopen. Ik kocht hem helemaal niets!

Ik zou hem alleen maar overladen met knuffels en kusjes. 

Als dat toch nog eens voor één keer kon…

Mijn naam is haas…

Mijn naam is haas…

Ik weet van niks en ik wil er ook niks van weten…

Dat vat prima samen hoe ik soms over de dood denk. Naast het verdriet dat een verlies met zich mee brengt, zijn er nog een heleboel andere emoties die daarbij de kop op steken. Eén daarvan is angst…

Angst voor het onbekende.

Angst voor het donker.

Angst voor de eeuwige leegte, het eeuwige niets…

Ik ben wel eens jaloers (nog zo ’n emotie 😉 ) op mensen die gelovig zijn. Dat lijkt me zo fijn en geruststellend, het idee dat er iets is na de dood. Dat je dat ook écht gelooft. Ik geloof daar namelijk niet in, nogal wetenschappelijk en technisch ‘opgevoed’ vanuit mijn opleiding als verpleegkundige. Je lichaam houdt ermee op, je hart en je hersenen kappen ermee en POEF, weg ben je…

Je bestaat niet meer, alsof je nooit heb bestaan en ook nooit weer zal bestaan.

Echt ontzettend beangstigend, die gedachte.

Daar kan of nu ja, kon ik mezelf echt helemaal in verliezen. Dan verloor ik de controle over mijn gedachten, voelde ik me licht worden, maar hartslag ging omhoog, ik had moeite met ademen. En zo kreeg ik dan plotsklaps een paniek aanval, in de auto. Of als ik aan het paardrijden was. Of gewoon, zo maar, als ik zat te studeren en viel over een woord dat toch wel heel raar klinkt.

Wat betekent dat eigenlijk?

Wat is dat raar…

Wat is de wereld raar…

En het leven…

Wat ben ik raar…

Nu kan ik het vrij goed handelen, maar er zijn momenten geweest dat ik mezelf echt verloor in die angst van het onbekende met een paniekaanval tot gevolg. En het gekke is, dat is niet begonnen nadat mijn vader overleden is… Dat heb ik al vanaf ik een kind was.

Ik geloof dat ik dit de eerste keer ervaarde toen ik een jaar of zes was. Mijn hele leven speelt het al, voor mijn gevoel. Het gaat met momenten goed, het gaat met momenten helemaal niet goed. Ondertussen weet ik ook dat dit beestje een naam heeft: DEREALISATIE en ik weet nu ondertussen ook wel wat de triggers zijn, tenminste, wanneer ik vaker kans heb om een ‘aanval’ te krijgen.

Maar…

Ondertussen kan ik er dus ook heel gemakkelijk weer uit stappen en dat is ZO een opluchting!<

Ik hoop natuurlijk dat jij er geen last van hebt, maar mocht dat wel het geval zijn, neem dan gerust contact met me op. Dan kijken we samen of ik jou ook kan helpen.

32 jaar

Binnenkort word ik 32. Uiteraard ga ik mijn verjaardag vieren met vrienden en familie, jarig zijn is ALTIJD reden voor een feestje. Dat sloegen we ook nooit over toen mijn vader nog leefde. Verjaardagen vieren met familie en vrienden, dat is HEILIG.
Maar dit jaar, dit jaar ga ik extra vieren!
 
Aanstaande vrijdag staat er namelijk een heel speciaal event gepland dat zal gaan over leven na een verlies. Een interactieve lezing, wat betekent dat je niet alleen maar hoeft te luisteren. Je kan zelf deelnemen in het gesprek en aan de slag met een aantal oefeningen.
Beetje raar zo ’n event omtrent verlies?
Niet echt…
In mijn leven ben ik al heel wat mensen tegen gekomen. Als verpleegkundige, als paardentrainer, als “vrouw van”, toevallig (of niet zo toevallig …
 
En er is iets dat ik ontdekt heb: verlies verbindt.
 
Nu…
 
Heel wat mensen vroegen me: “Is dat wel iets voor mij Sylvie? Ik heb mijn beide ouders nog, ik heb niet zo ’n weg als jij afgelegd, …”
 
Wel…
 
Natuurlijk ga ik het hebben over het verlies van mijn papa, deel ik je mijn verhaal en wie weet vloeien er wel wat tranen hier en daar. Het ding is, iedereen heeft zijn rugzakje met verliezen, moeilijkheden en problemen.
 
Maar…
 
Naast het dragen van dat rugzakje, is er ook de zoektocht naar jezelf. Jíj moet je weg vinden in dit leven, dat gaat niemand anders voor je doen.
 
Dáár gaan we het aanstaande vrijdag over hebben.
 
Voor iedere aanwezige voorzie ik een kadootje, omdat ik nu eenmaal graag geef. Ik kan er niet aan doen, het is sterker dan mezelf. Daarnaast klinken we op het leven, want dat is waar een verjaardag uiteindelijk om draait.
 
Weer een jaar gekregen. 💕
 
Ik zou het super vinden als je erbij bent!
 
Dus…
 
Be there!
Inschrijven kan eenvoudig via deze link.

Ben je bang om jong te sterven?

“Ben je bang om ook jong te sterven?”

BAM!

Daar sloeg ze de nagel op de kop…

Ik ben 30, verkondig aan de wereld dat je van elke dag moet genieten en leef zelf al die tijd met de rem er op, afwachtend, bang voor die éne dag, die eigenlijk nog mijlenver ligt. Die bewuste dag ligt 23 jaar verwijderd van vandaag.

23 jaar…

Mijn brein begint te malen. Dat zou betekenen dat ik al over de helft van mijn leven ben… Wat is er met die reeds gepasseerde helft gebeurd? En wat gaat er met de tijd gebeuren die mij nog rest?? 

And so it begins…

Mijn brein draait op volle toeren en ik verlies mezelf in gedachten over doodgaan, hoe dat voelt, wat het is nu eigenlijk is, het onbekende, de eeuwige zwarte leegte, … Het maakt me bang! Op zo’n moment zijn mijn gedachten niet te stoppen en verlies ik mezelf waarschijnlijk in een paniekaanval: hartkloppingen, ik word licht in mijn hoofd, krijg het benauwd, ik krijg mijn ademhaling niet onder controle, kramp in mijn buik…

De bui die zo snel kwam opzetten trekt ook even snel weer weg.

Ik heb dit onder controle, ik ben de baas over mijn gedachten. Leven na verlies. Het komt niet goed, maar het wordt wel beter. Als dit herkenbaar voor je is en je wil graag controle vinden over die enge gedachten, neem dan NU contact met me op. Als ik er uit kan komen, dan kan jij dat ook!

Je krijgt wat je beloont…

“Als je doet wat je altijd deed,
dan krijg je wat je altijd kreeg.

Jup…

En zolang die switch in je hersenen niet gemaakt is, hebben we nog een lange weg te bewandelen. Problemen oplossen begint namelijk met een verandering in je denken.

Want…

Als iets goed gaat, dan ligt de oorzaak bij ons zelf. Als het slecht gaat, dan ligt het aan de omstandigheden. Door de verantwoordelijkheid van ons af te schuiven, lijkt het alsof we er zelf niets aan kunnen doen.

Het tegendeel is waar…

Je krijgt wat je beloont.”

Dat schreef ik op het einde van mijn Horsemanship Essentials Book. Een boek dat ik schreef voor paardeneigenaren die tegen problemen aanliepen met hun paard. 

Het was voor mijzelf ook het begin van een heuse transformatie.

Een weg waarin ik mijn denken heb veranderd.

We zitten zo vaak vast in onze patronen, zoeken dan allerlei excuses om maar niet te moeten veranderen. 

Want…

Verandering is soms best eng. Je weet wat je hebt. De situatie waarin je zit, hoe vervelend ook, is vertrouwd en voelt vaak toch wel veilig op één of andere manier. Alleen…

Je kan geen ander resultaat verwachten als je steeds hetzelfde blijft doen.

Dus oh wat een opluchting als je de stap dan toch écht zet!

Ben jij klaar voor jouw transformatie?

Het pad van rouw

Rouwen is arbeid, het is een weg die je af legt. Vaak wordt er gesproken over verschillende fases van rouw. Alsof het pad van rouw uitgestippeld is en voor iedereen gelijk loopt.

Zo werkt het in de praktijk niet.

Iedereen is namelijk anders, iedereen is uniek en zo ook het pad dat je bewandelt.

Rouw als proces, met verschillende fases, in een curve gegoten wekt het idee dat rouwen een einde kent. Dat je het verdriet op een gegeven moment wel verwerkt hebt, dat je het los laat of misschien wel vergeet. Zo gaat het helaas niet.

Je past je aan en je leert ermee leven. That’s it…

Dat hoef je natuurlijk niet alleen te doen. Ik kan je hierbij helpen, ik kan met jou mee op pad gaan om opnieuw te leren genieten van je leven.

Moeilijk is dat allemaal…

“Ik vind het best een moeilijk periode nu…

Maanden na het ongeval van papa.

Mensen verwachten dat het rouwproces nu toch even plaats moet maken voor iets anders,
dat er ‘al lang genoeg’ getreurd werd?

Ik ween vaker alleen,
zodat mensen rondom mij zich niet bedenken
“het is al maanden geleden, leef toch eens verder zonder verdriet”.

Ik probeer bewust minder over papa te schrijven op facebook,
omdat het de lezers zal beginnen vervelen,
“ze is daar weer”.

Moeilijk is dat allemaal…”

Mijn hart deed een beetje pijn toen ik dit berichtje van Eva las.

Want…

Het is zo ontzettend herkenbaar.

Ik hoor het zó vaak en ik voel het zelf ook.

Dat de maatschappij verhard is,
dat mensen niet mee kunnen,
dat andere veel verwachten
en dat mensen zich daar voor schamen.

Dat we vooruit moeten
en niet kunnen blijven staan.

De wereld draait door,
er is geen plaats voor tranen,
maar er is wel verdriet!

Heel
veel
verdriet.

Tranen met tuiten,
heel explosief,
maar ook in stilte,
helemaal alleen.

Soms ook wel samen,
maar over het algemeen delen we toch liever onze vreugde dan ons verdriet.

Een masker,
op Facebook,
een filter
om het leven zoals het is
net dat béétje mooier te maken
dan het werkelijk is.

Om die anderen,
die nogal snel
en veel
verwachten
het idee te geven
dat we gelukkig zijn
terwijl we vanbinnen huilen
en kapot gaan van verdriet.

En waarom, vraag ik me dan af…

Gelukkig zijn er mensen die dit wel begrijpen,
die niet zeggen “Amai, is dat al tien jaar geleden, dan wordt het wel eens tijd dat je jezelf er over zet.”

Nee…

Die zeggen “Amai, is dat al tien jaar geleden, het lijkt wel alsof of het gisteren was…”

 

 

 

Oversteken

“Oh alsjeblieft voel je niet schuldig.
Het was gewoon mijn tijd om te gaan.
Ik zie dat je je nog steeds verdrietig voelt.
En je tranen stromen zomaar.

We komen allemaal naar de aarde voor ons leven.
En voor sommigen is het niet voor veel jaren.

Ik wil niet dat je blijft huilen.
Je huilt zo veel tranen.

Ik heb je niet echt verlaten.
Ook al lijkt het misschien zo.
Ik ben alleen naar mijn Hemelse huis gegaan.
En ik ben dichter bij dan je denkt.
Geloof, dat wanneer je mijn naam zegt, ik naast je sta.

Ik weet dat je er naar verlangt om mij te zien.
Maar er is niets wat ik kan doen.
Ik stuur je nog steeds boodschappen.
En ik hoop dat je begrijpt,
dat wanneer jouw tijd komt om over te steken,
ik daar zal zijn om je hand te pakken.”

– Onbekend